اگه کلا زندگي همه ي آدمهارو به عنوان يه جاده در نظر بگيريم بله رسيدن به انتهاي جاده مي توني معني پايان زندگي باشه.اما هستن خيلي از آدمايي که بارش جاده ي زندگيشون به اتمام نرسيده و تا رسيدن به پايان جاده راه زيادي مانده اما مرگ اجازه ي پيمودن ادامه راه را نمي دهد وفرصتي نمي گذارد تا از همه ي قطره هاي باران جاده ي زندگيشان استفاده کنند.شايدم جاده ي زندگي هر انساني فقط مختص اوست.جاده ي زندگي بعضي ها خيلي کوتاه است شايد به اندازه چند قدم و جاده ي ندگي بعضي ها آنقدر طولانيست که قدم ها از رفتن خسته مي شوند.به هر حال عمر انسان ها مثل يک جاده است که تولد نقطه شروع اين جاده و مرگ نقطه ي پايان اين جاده است و فاصله بين اين دو نقطه فرصتيست براي زندگي کردن.